آن تخم، که در باغ وفا کاشته بودم

شاعر : اوحدي مراغه اي

شد خار دلم، گر چه گل انگاشته بودمآن تخم، که در باغ وفا کاشته بودم
ياري که به خون جگرش داشته بودمخون جگرم خورد و بلاي دل من شد
او خود بجز آنست که پنداشته بودمپنداشتم آن يار بجز مهر نورزد
من بدروم آن تخم که خود کاشته بودمگستاخ منش کرده‌ام، اکنون چه توان کرد؟
شايد که درافتم، که نينباشته بودمچاهي که هوس بر گذرم کند ز سودا
بر لوح دل آن نقش که بنگاشته بودمهر حرفي از آن ديدم و خطيست به خونم
از اوحدي آن مايه که بگذاشته بودمسيلاب فراق آمد و نگذاشت که باشد